Ölüyorum…

Soğuk bir kış gecesi

Yeryüzüne inen kar taneleri

Ve üşüyorum

Kalbim sevgisizlikten donmuş

Yağmurlu bir sonbahar gecesi

Yapraklarimi döküyorum

Yüreğimin derisini soyuyorlar…

Sicak bir yaz akşaminda 

Umutlarimin üstüne çay içiyorlar

Hissetmiyorum

Duygularim beni terketmiş

Bir eli,bir omzu

Ölüyorum

Kalbim üşüyerek

Yüreğim soyularak

Umutlarım yıkılmış bir şekilde

Duygusuz bir şekilde

Arkasindan sevgi dolu, umut dolu sözler söylenmeden ölüyorum…

Şair:Cansu Porsuk(Mutlu Çocuk)

Reklamlar

Geriye Kalanlar

Tuttuğun dalın kırılması

Başının omuzsuz kalması

Ellerinin elsiz kalması

Hafızanın onun hatıralarıyla dolu olması

Gözlerinin yaşlarla kaplanması

Ayaklarının dermansızlığı

Yüreğinin küçük bir çocuk gibi ağlaması

Saçlarına bir beyaz saç teli daha eklenmesi

Taktığı saati

Giydiği kıyafetleri

Yüzünün son hali

Fotoğraflarınız

Hatıralarınız

Kalır ölen bir insandan geriye…

Cansu Porsuk

(Mutlu Çocuk)

————————

İnsan ölürse bir şey olmaz da

Dede ölürse dedesiz kalırsın

Bir daha sarılmayacağını

Bir daha öpemeyeceğimi düşünsene

Ne kötü bir şey

 

Ölmek…

Ölmek…

Herkes güzel sanar ölmeyi

Ama ölmek o kadar güzel değil

Toprağın altında yaşıyorsun tek başına

Her şeyden önce yalnızsın

Arkadaşın yok

Bu zorlu yolculukta

Öldüğünde gençken koştuğun sokakları özlüyorsun

İlk aşık olduğun kişiyi özlüyorsun

Yaşamayı özlüyorsun

Sonra tekrar Dünya’ya gelmek istiyorsun

Hani derler ya gitmek koyar insana

Asıl gitmek koymaz sana

Gidebilmek ve arkanda bıraktıklarını

Bırakamamak koyar bir insana

Ve ölmek bu hayat yolculuğunun bittiğinin göstergesidir

Hayat bu eninde sonunda her canlı gibi ölüp

Yeryüzünü özleyeceğiz

Ve en çok yaşarken değerini bilmediğimiz

Yaşamayı özleyeceğiz…

Şair:Cansu Porsuk(Mutlu Çocuk)